وقتی درباره «نقشه مغزی» می‌شنوید، احتمالاً منظور QEEG است: الکتروانسفالوگرافی کمّی. نام سنگینی دارد، اما ایده پشت آن ساده است: فعالیت الکتریکی مغز ثبت می‌شود و به‌جای اینکه فقط به شکل موج روی صفحه بماند، با اعداد و رنگ نشان می‌دهد هر ناحیه چقدر و با چه ریتمی فعال است.
QEEG چگونه ثبت می‌شود؟
یک کلاه نرم با ۱۹ حسگر روی سر قرار می‌گیرد. حسگرها فقط می‌خوانند. چیزی به مغز فرستاده نمی‌شود. چند دقیقه با چشم باز و چند دقیقه با چشم بسته می‌نشینید. کل ثبت حدود ۳۰ دقیقه طول می‌کشد و هیچ دردی ندارد.
بعد از ثبت، بخش‌هایی از سیگنال که با پلک‌زدن یا حرکت خراب شده‌اند کنار گذاشته می‌شوند تا فقط فعالیت واقعی مغز باقی بماند.
نقشه مغزی چه چیزی نشان می‌دهد؟
فعالیت هر ناحیه با یک پایگاه داده مرجع، یعنی افراد هم‌سن بدون شکایت خاص، مقایسه می‌شود. نتیجه نشان می‌دهد کدام نواحی و کدام ریتم‌ها بیشتر یا کمتر از حد انتظار فعال‌اند. مثلاً ممکن است در نواحی جلویی مغز، ریتم‌های کند بیشتر از معمول دیده شود. الگویی که در برخی افراد با دشواری تمرکز همراه است.
نقشه مغزی نمی‌گوید شما «چه هستید». می‌گوید مغز شما در این لحظه چطور کار می‌کند.
چه چیزی را نشان نمی‌دهد؟
QEEG تشخیص پزشکی نیست و به‌تنهایی نمی‌گوید کسی ADHD، اضطراب یا هر شرایط دیگری «دارد». دو نفر با یک تشخیص یکسان می‌توانند نقشه‌های کاملاً متفاوتی داشته باشند. به همین دلیل نتیجه همیشه در کنار شرح حال، گفت‌وگو و هدف‌های خود فرد خوانده می‌شود.
QEEG چه نقشی در مسیر نوروتراپی دارد؟
در نوروکسیم هیچ برنامه نوروفیدبکی پیش از دیدن نقشه مغز طراحی نمی‌شود. نقشه مشخص می‌کند نوروفیدبک اصلاً لازم است یا نه، روی کدام ناحیه و کدام ریتم، و با چه روشی، نوروفیدبک معمول یا لورتا نوروفیدبک. در طول مسیر هم ثبت مجدد نشان می‌دهد الگو در حال تغییر است یا مسیر باید تنظیم شود.
این مطلب آموزشی است و جایگزین ارزیابی، تشخیص یا مشاوره فردی نیست.
